رزق و روزی ما (درسی از حکمت و معیشت)

از این به بعد تصمیم دارم هر سحر ماه رمضان یک درس از کتاب حکمت و معیشت (شرح نامه حضرت علی به امام حسن تالیف دکتر سروش را بخونم و می خواهم هر مطلب جذابی که توی آن خوندم برای شما هم بنویسم. از همین الآن قربون همه تون برم). در درس سی ام مطلبی هست که در آن به رزق و روزی اشاره شده است. نوشته که :
رزق را نباید به پول و خوراک و پوشاک منحصر دید. عمر و علم جمال و کمال آدمی هم جزو رزق او محسوب می شود. چنین آدمی (آدمی که علم و جمال و کمال بیشتری دارد) باید تحملش در برابر مصائب و سختی ها بیشتر باشد. زیرا از رزق ارزشمند دیگری برخوردار شده است. همه کسانی که در این جهان از نعمتهای خاصی اعم از خدادادی ارثی و اکتسابی بهره مند هستند باید این نکته را بخاطر داشته باشند که این نعمتها مجموعه رزقی است که خداوند به آنها داده است و چون از نعمتهای بیشتری برخوردارند شایسته است که بیش از دیگران خدمتگزار مردم باشند. روزی آدمها ثابت و مقرره. مثل مقدار کل انرژی در جهان. اگر معنای رزق رو وسیعتر از خوراک و پوشاک بگیریم و آن را شامل مجموع سرمایه های مادی و معنوی بدانیم در آن صورت مجموع رزقها را ثابت خواهیم یافت. و خواهیم دید که هیچکس نمی تواند با زرنگی کردن بر رزق خود بیافزاید. بدین ترتیب هر کس باید بداند که چه رزقی را به بهای چه رزقی می خرد. آن که عاقل است و عقل و عمرش را بهترین نعمت می داند اگر در زندگی محرومیتی هم برایش پیش آمد به هیچ وجه آن را محرومیت نمی داند. بلکه شاکر خواهد بود که از رزق با ارزشی بهره مند است. آن که تجمل بیشتر را می خواهد لاجرم یا از عمر خود بیشتر خرج خواهد کرد یا به کسب دانش نخواهد پرداخت. البته قانع بودن به رزق به این معنا نیست که اگر کسی به ما ظلم کرد و حقمان رو خورد چیزی نگوییم . باید جلوی غاصبان را بگیریم رزقی که ما باید بدنبالش برویم همین رزقی است که دیگری آن را به ناحق کسب کرده است و نی گذارد به ما برسد.

0 پاسخ

ثبت دیدگاه

مایل به ملحق شدن به بحث هستید ؟
به ما بپیوندید !

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code